Een nieuwe studie suggereert een plausibel mechanisme waardoor voedingsstoffen die op het oppervlak van Jupiters maan Europa worden gegenereerd, de ondergrondse oceaan kunnen bereiken en mogelijk het leven in stand kunnen houden. Het onderzoek, uitgevoerd door geofysici van de Washington State University en Virginia Tech, richt zich op een al lang bestaande vraag over hoe de Europese oceaan – die meer vloeibaar water bevat dan alle oceanen op aarde samen – bewoonbaar zou kunnen blijven ondanks dat ze bedekt is door een dikke, zonlicht blokkerende ijslaag.
Het probleem van het in stand houden van het leven onder ijs
De Europese oceaan heeft geen direct zonlicht, wat betekent dat al het mogelijke leven daarin afhankelijk is van alternatieve energie- en voedingsbronnen. De intense straling van Jupiter bombardeert voortdurend het oppervlak van Europa en werkt in wisselwerking met zouten en andere materialen om voedingsstoffen te creëren die het microbiële leven kunnen ondersteunen. De uitdaging was echter om uit te leggen hoe deze voedingsstoffen door de dikke ijslaag migreren om de oceaan beneden te bereiken.
Geïnspireerd door de aarde: delaminatie van de korst op Europa
De onderzoekers lieten zich inspireren door de geologische processen van de aarde, met name de delaminatie van de korst, waarbij dichte delen van een korst in de mantel zinken. Ze theoretiseerden dat met zout verrijkt, dichter ijs op het oppervlak van Europa op dezelfde manier zou kunnen loskomen en door de ijzige schaal heen zou zinken. Eerdere studies hebben al aangetoond dat onzuiverheden de kristallijne structuur van ijs verzwakken, waardoor het minder stabiel wordt dan puur ijs.
Hoe het werkt: een ‘druipende’ ijsschelp
De sleutel is dat dichter, zouter ijs omgeven door zuiverder ijs onstabiel zou zijn en naar het binnenland zou zinken. Computermodellen tonen aan dat dit proces effectief kan plaatsvinden met zelfs een minimale verzwakking van het oppervlakte-ijs. De zinkende actie biedt een manier om de oppervlaktematerialen van Europa te recyclen en voedingsstoffen aan de oceaan af te leveren. Dit proces is ook relatief snel, waardoor het een levensvatbaar langetermijnmechanisme is om de bewoonbaarheid in stand te houden.
Gevolgen voor buitenaards leven
De bevindingen van het onderzoek zijn belangrijk omdat ze een van de grootste obstakels voor de bewoonbaarheid van Europa aanpakken. De onderzoekers benadrukken dat dit nieuwe model een positief teken is voor het potentiële bestaan van buitenaards leven in de Europese oceaan.
“Dit is een nieuw idee in de planetaire wetenschap, geïnspireerd door een goed begrepen idee in de aardwetenschappen,” zei Dr. Austin Green van Virginia Tech. “Het meest opwindende is dat dit nieuwe idee een van de al lang bestaande bewoonbaarheidsproblemen van Europa aanpakt en een goed teken is voor de vooruitzichten op buitenaards leven in de oceaan.”
Het onderzoek werd gepubliceerd in het Planetary Science Journal (Green & Cooper, 2026). Deze studie biedt een overtuigende, toetsbare hypothese die ons begrip van Europa’s potentieel om leven te herbergen zou kunnen hervormen.
