додому Rozrywka Muzyka Historia niemieckich minnesingerów i miłości dworskiej

Historia niemieckich minnesingerów i miłości dworskiej

0

Jeśli myślisz, że współczesne gwiazdy popu wynalazły sztukę śpiewania o nieodwzajemnionej miłości, to nie spojrzałeś wystarczająco głęboko w przeszłość. Niemieccy Minnesingers byli poetami-muzykami, którzy zdefiniowali całą epokę kultury europejskiej XII – XIII wieku. Ci artyści nie tylko pisali teksty; komponowali własne utwory i wykonywali je bezpośrednio przed publicznością na otwartych dziedzińcach. Ich twórczość była spontaniczna. To było osobiste. Wiązało się to z drabiną społeczną, po której się wspinali lub po której walczyli o przetrwanie.

Termin minnesang pierwotnie odnosił się wyłącznie do piosenek o miłości dworskiej. Z czasem jednak zaczęło oznaczać całą twórczość tych artystów, łącznie z spruche – piosenkami poruszającymi tematy polityczne, moralne i religijne. Sama koncepcja nie pochodziła z Niemiec. Przybyło z Prowansji bezpośrednio lub przez północną Francję. Minnesingerzy byli w zasadzie niemieckimi kuzynami trubadurów i truwerów, którzy mieszkali w regionach romańskich.

Kim są Minnesingerzy?

Społecznie artyści ci reprezentowali szerokie spektrum. Niektórzy urodzili się w skromnych warunkach. Na samym szczycie hierarchii znajdował się cesarz Henryk VI, syn Fryderyka I Barbarossy. Jednakże rdzeniem ruchu byli ministeriowie. Byli to przedstawiciele niższej szlachty, których przetrwanie było całkowicie zależne od mecenatu dworskiego. Ta zależność ukształtowała ich sztukę. Niestabilność ich życia, wzloty i upadki przysług i niełaski przenikały motywy ich poezji.

Występowali na otwartych dziedzińcach, będąc w bezpośrednim kontakcie ze swoją publicznością. Nie było strefy buforowej. Brak pogłosu studyjnego. Tylko głos, instrument i słuchacz.

Struktura muzyczna

Muzyka miała specyficzną, trzyczęściową strukturę, wywodzącą się z prowansalskiego canso. Podzielił się na dwie identyczne części, zwane stollen, które razem nazwano afgang. Potem przyszła trzecia część – upgang. Terminy te w rzeczywistości pochodzą od późniejszej grupy Meisingerów, ale opisują formę używaną przez Minnesingerów. Stosunek pomiędzy afgang i apgang był zmienny.

Podstawowy wzór był często opisywany jako aab, chociaż podlegał znacznym zmianom. Struktura ta jest powiązana z tym, co naukowcy nazywają kształtem pręta. Na większą skalę niektórzy Minnesingowie komponowali laich. Był to odpowiednik francuskiego la. Było to połączenie krótkich zwrotek, zwykle kupletów. Każdy wers w wersecie był śpiewany do tej samej muzyki, ale każdy wiersz mógł mieć swoją własną, niepowtarzalną melodię. Laikh może trwać kilkaset linijek. Często pojawiały się w nich motywy religijne, np. kult Najświętszej Marii Panny, które pojawiały się także w ich krótszych utworach lirycznych. Muzyczną jedność osiągnięto poprzez powtarzanie i urozmaicanie krótkich motywów lub całych fraz.

Dźwięk i styl

Czy śpiewali jak trubadurowie? Czasami. Wczesne piosenki mogły wykorzystywać melodie trubadurów, zwłaszcza gdy teksty bardzo przypominały przykłady prowansalskie. Jednakże ogólny charakter muzyczny pieśni niemieckich różnił się od ich odpowiedników w języku romańskim. Melodie były częściej pentatoniczne, oparte na pięciostopniowej skali. Korzenie tego stylu stanowią również popularne pieśni ludowe i chorały gregoriańskie. To był wyjątkowy dźwięk.

Ewolucja poetów

Najwcześniejszym znanym z imienia Minnesingerem jest Kührenberger, który działał około 1160 roku. W jego wierszach widać jedynie niewielki wpływ trubadurów. To realistyczne wiersze przedstawiające dumnego, potężnego rycerza i tęskniącą za jego miłością kobietę. Jednak pod koniec stulecia wyidealizowane motywy dworskiej miłości między trubadurami i truwerami całkowicie przejęły ten gatunek.

W XII wieku Heinrich von Morungen z Turyngii wyróżniał swoją poezję intensywnymi uczuciami i zaangażowaniem moralnym. Reinmar Starszy, Alzatczyk, dał miłości dworskiej tak mocny wyraz ideałów społecznych, że współcześni uważali go za najbardziej reprezentatywnego poetę „czystego” minnesangu.

Potem pojawił się Walter von der Vogelweide. Jeden z najwybitniejszych poetów lirycznych średniowiecznej Europy, przejął umiejętności Reinmara, ale poszedł znacznie dalej. Zniszczył sztuczne konwencje rządzące minnesang, wprowadzając praktyczny realizm. Realizm ten przejawiał się zarówno w jego poezji miłosnej, jak i w spruchu. Zmienił zasady gry.

Zanim napisał Niedhart von Reuenthal, bawarski dziedzic, który zmarł około 1250 roku, rycerz przeniósł swoją uwagę z dam zamkowych na wiejskie panny. Melodie Nidharta również wykazywały wyraźne nawiązania do pieśni ludowych. Pompatyczna miłość dworska stała się bardziej przyziemna, spleciona z błotem rzeczywistości.

Zwroty dydaktyczne i późniejsze style

Niektórzy poeci, jak na przykład Ulrich von Lichtenstein, starali się zachować rycerskie konwencje. Inni wybrali inną drogę. Poeci tacy jak Reinmar von Zwieter, Marner i Conrad von Würzburg (połowa XIII w.) uprawiali poezję dydaktyczną. Był to gatunek, który Walter von der Vogelweide wyniósł już na wysoki poziom, opierając się na twórczości wcześniejszych pisarzy.

Pod koniec XIII wieku stała Frauenlob, znana również jako Heinrich von Meissen. Był wszechstronny. Miał władzę w retoryce. Jego prace wykazały techniczną doskonałość wskazującą na stylizowaną sztukę późniejszych Meisingerów. Tradycja Minnesingera nie zniknęła po prostu. Ona ewoluowała. Utorowała drogę kolejnej fali niemieckiej poezji muzycznej, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które było po części piosenką miłosną, po części wypowiedzią polityczną i w całości ludzką.

Exit mobile version