Sir Richard Rodney Bennett nie tylko spisywał notatki na papierze. Żył nimi, wykonywał je i nagrywał w karierze, która zatarła wyraźne granice między sztuką wysoką a kulturą popularną. Urodzony w 1936 roku w Broadstairs w hrabstwie Kent, zmarł w Nowym Jorku w Wigilię 2012 roku. Ale wszystko, co wydarzyło się pomiędzy tymi datami, to życie wypełnione ciągłą twórczością muzyczną.
Był pianistą i kompozytorem o niesamowitym zasięgu. Z jednej strony był poważnym kompozytorem-序列listą (stosującym dodekafonię), potrafiącym wywołać dreszcz zachwytu w awangardowych salach koncertowych. Z drugiej strony człowiek, który pisał muzykę do komedii romantycznych i czuje się pewnie w klubach jazzowych. Nie zależało mu na ograniczeniu się do jednego gatunku. Budował mosty między nimi.
Z Broadstairs do Paryża
Jego muzyczny charakter był kształtowany od urodzenia. Jego ojciec pisał książki dla dzieci. Na fortepianie grała jego matka, pianistka i wokalistka, która uczyła się u Gustava Holsta. Bennett chłonął to wszystko. Już jako nastolatek pokazywał swoje talenty. W 1954 opublikował Sonatę fortepianową. To bardzo młody wiek. Już w 1953 roku otrzymał stypendium na studia w Królewskiej Akademii Muzycznej w Londynie.
Jednak nie pozostał na miejscu. Od 1957 do 1959 Bennett studiował w Paryżu. Studiował u Pierre’a Bouleza, autorytetu w dziedzinie współczesnej kompozycji. To nie była tylko wycieczka. Było to zanurzenie się w rygorystycznym, innowacyjnym myśleniu, które definiowało jego klasyczne dzieła.
Uniwersalna siła brytyjskiej muzyki
Po powrocie do Anglii okazało się, że jest poszukiwany w środowisku gotowym przyjąć muzyka tego kalibru. Dał się poznać jako jedna z najbardziej wszechstronnych postaci brytyjskiej awangardy. Jego portfolio obejmowało nie tylko symfonie. To była muzyka kameralna. Solówki wokalne. Chóry. Opery. Koncerty. I, co ważne, muzyka dla telewizji i kina.
Na tym nie poprzestał. W 1979 przeniósł się do Nowego Jorku. Uczynił go swoim domem na resztę swojego życia, choć w latach 90. zmienił nieco podejście. Wrócił do Londynu, aby objąć stanowisko międzynarodowego profesora kompozycji w swojej macierzystej uczelni, Królewskiej Akademii Muzycznej. Ale Nowy Jork pozostał jego głównym punktem wsparcia.
Klasyczne dziedzictwo
Jeśli chcesz zagłębić się w głębokie działanie jego muzyki klasycznej, są tam.
Opery: Kopalnie siarki (1965), Grosz za piosenkę (1966), Wszyscy ludzie króla (1968) i Zwycięstwo (1970).
Muzyka chóralna i orkiestrowa: Czary (1975) i Muzyka na smyczki (1978).
Balet: Isadora (1981).
Ale bądźmy realistami. Większość ludzi zna go z filmów.
Ścieżki dźwiękowe, które zdefiniowały epoki
Muzyka do filmów Bennetta nie tylko towarzyszyła scenom; je ukształtowała. W 1975 roku otrzymał nagrodę BAFTA za muzykę do filmu Morderstwo w Orient Expressie (wydany w 1974). Ta ścieżka dźwiękowa stała się ikoną. Napięty. Elegancki.
Potem w 1994 roku miało miejsce zjawisko Cztery wesela i pogrzeb. Muzyka Bennetta do filmu zdobyła w 1995 roku nagrodę ASCAP za najlepszą muzykę dla najbardziej dochodowych filmów. Autorka oddała kapryśną, romantyczną i nieco melancholijną brytyjską atmosferę, dzięki której film stał się światowym hitem. Rozumiał, że muzyka filmowa to nie tylko szum tła. To jest architektura emocjonalna.
Jazzman w garniturze
W tym miejscu historia staje się szczególnie interesująca. Bennett nie był kompozytorem zamkniętym w wieży z kości słoniowej. Był wykonawcą. Wokalista. Pianista. Kochał muzykę popularną. Kochał jazz.
Współpracował z wielkimi nazwiskami, takimi jak brytyjska wokalistka Cleo Lane i amerykański piosenkarz Chris Connor. Nie tylko pisał dla nich muzykę, ale także z nimi grał. W latach 90. stworzył nawet solowy spektakl kabaretowy. Możesz sobie wyobrazić: smoking, fortepian i setlistę, dzięki której jednym tchem możesz przejść od fugi Bacha do klasyki bluesa.
Uznanie i dziedzictwo
Instytucje wreszcie dogoniły jego wszechstronność. B 197