Don Hewitt wilde niet alleen verslag uitbrengen. Hij wilde dat het sexy was.
Toen hij ’60 Minutes’ lanceerde, was zijn doel duidelijk. Neem het rauwe realisme van documentaires met de glanzende aantrekkingskracht van Hollywood-fictie. Hij zag het verschil niet tussen harde feiten en entertainment. Hij heeft het product gezien. Iets dat verkoopt.
De vorm is streng, ook al is het onderwerp dat niet. Elke aflevering vereist drie delen. Elke sessie duurt ongeveer 15 minuten. Niet meer. Niet minder.
Het is een stevige doos. Maar wat zit erin? Wild eclectisch.
Het maakt Hewitt niet uit of het verhaal gaat over een senator uit Washington, een geschil over buitenlands kapitaal of de nieuwste trend in de popcultuur. Als het echt was, zou het in de show kunnen verschijnen. De truc is om het als een blockbuster te laten voelen.
Deze aanpak heeft de manier veranderd waarop Amerikanen informatie consumeren. Het gaat er niet alleen om dat je weet wat er aan de hand is. Het ging om het voelen.
“Echte verpakkingen zijn net zo fascinerend als de verpakkingsfictie van Hollywood.”
De formule werkte. Dit programma omvat niet alleen nieuws. Het heeft het in scène gezet. Tegelijkertijd creëerde het een blauwdruk die elk nieuwsmagazine al tientallen jaren probeert te evenaren.
Hewitt bewijst dat de waarheid niet saai hoeft te zijn. Het moet gewoon goed verteld worden.
De rest is geschiedenis. En televisiegoud.
