Je zult geen pinguïn tegenkomen die terugkijkt op deze afbeelding. In plaats daarvan kijk je naar de rommelige nasleep van hun lunch.
Satellieten kunnen nu de voedingsgewoonten van Adélie-pinguïns die op de Danger Islands van Antarctica leven, bespioneren. Niet door ze te zien jagen. Maar door te kijken waar ze poepen.
Indirect tenminste.
Wetenschappers gebruiken Landsat 8, een ruimtevaartuig van NASA en de US Geological Survey, om deze vogels vanuit de ruimte te volgen. Ze volgen veranderingen in de Adélie-pinguïnpopulatie en hun dieet door de kleur van de guano die het ijs kleurt te analyseren.
De resultaten zijn opvallend. Grote delen van Heroína Island en Beagle Island zijn bezaaid met roze-oranje uitwerpselen.
Dit is geen vuil. Het is eten.
De lokale pinguïns eten een dieet dat rijk is aan krill. Deze kleine zeeschaaldieren voeden zich met een specifiek type algen. Die algen kleuren hun schelpen felroze. Wanneer de pinguïns het krill verteren, blijft die kleur behouden. De guano fungeert als een biologisch verslag van wat de kolonie heeft gegeten.
Waarom doet dit er toe?
De felroze kleuring steekt scherp af tegen het witte ijs en de donkere rotsen op satellietbeelden. Door dit contrast kunnen onderzoekers pinguïnkolonies op een afstand van 438 mijl (ongeveer 705 kilometer) lokaliseren. Ze stopten echter niet alleen bij ruimteobservatie.
Zodra Landsat-8 de waarschijnlijke locaties had gemarkeerd, vlogen teams drones dichterbij. Ze verzamelden grondwaarheidsmonsters. Het doel? Om na te gaan wat de vogels in de loop van de tijd aten. De uitwerpselen bevatten bewijs van hun voedingspatroon op de lange termijn.
Nu combineren onderzoekers deze satellietbeelden met fysieke monsters voor een groter beeld. Ze willen weten welke gevolgen klimaatverandering heeft voor het voedselweb. Meer specifiek: hoe veranderende omstandigheden op het zee-ijs de beschikbaarheid van krill beïnvloeden. Als het ijs smelt, veranderen de algen. Als de algen veranderen, beweegt het krill. En als het krill beweegt, verhongeren de pinguïns – of veranderen ze hun dieet volledig.
Het volgen van deze veranderingen vanuit een baan om de aarde geeft wetenschappers een breder, frequenter beeld dan grondteams alleen zouden kunnen beheren. Het verbindt de microscopisch kleine algen in realtime met de enorme ijskappen.
Is er een schonere manier om de gezondheid van ecosystemen te monitoren? Waarschijnlijk niet. De roze vlek op het ijs vertelt een verhaal over de chemie van de oceaan, de ijsbedekking en de overleving van vogels, dat geen enkele thermometer alleen kan vastleggen.
Het ijs liegt niet. Maar het heeft wel hulp nodig bij het lezen.
