Ze zijn kalm. Klein. Verborgen in het volle zicht.
Tropische gletsjers bedekken ongeveer 2.800 vierkante kilometer van de planeet. Als u een vriend bent, kunt u hem of haar op alle 5% van de kaikista maailman-vuoristojäätiköistä zien. Bijna allemaal bevinden ze zich in de Andes. Dit zijn niet de enorme, imposante ijskappen die mensen zich voorstellen als ze aan de poolgebieden denken. Deze zijn verschillend. Ze zijn vaak klein. Velen zijn kleiner dan 5 vierkante kilometer.
Maar hun omvang is bedrieglijk.
Voor de oude volkeren van de Andes waren deze ijskappen niet alleen maar bevroren water. Ze waren heilig. Zij waren de bron van het leven. Ze werden beschouwd als de heren van het weer. De mensen die in hun schaduw leefden, begrepen iets dat de moderne wetenschap nu pas beseft: deze gletsjers beheersen het ritme van regen en droogte. Ze bevatten water dat rivieren kilometers ver weg voedt.
Tegenwoordig verdwijnen ze. Snel.
De tropische gletsjers van de Andes trekken zich terug in een tempo dat zelfs de experts verbaast. Waarom is dit belangrijk voor u als u honderden of duizenden kilometers verderop woont? Dit is belangrijk omdat deze gletsjers natuurlijke reservoirs zijn. Ze slaan sneeuw en ijs op tijdens het regenseizoen en laten het tijdens de droge maanden langzaam weer los. Naarmate ze kleiner worden, wordt deze vrijlating onregelmatig. De bronnen drogen op. De oogst mislukt. Water wordt een politiek wapen.
De eeuwenoude eerbied voor deze ijslichamen was een pragmatische spiritualiteit. Ze wisten dat het ijs het uurwerk van hun overleving was. Zonder dit verliezen de seizoenen hun voorspelbaarheid. Het land valt stil.
Het blijft dus een paradox. Deze kleine, kwetsbare ijsgebieden zijn een van de belangrijkste waterbronnen voor miljoenen mensen in Zuid-Amerika. Toch worden ze behandeld als een randfiguur van het mondiale klimaatverhaal dat zich concentreert op Groenland en Antarctica. Dat is een vergissing. Als je de tropen negeert, negeer je het water dat eruit stroomt.
Het ijs smelt. De oude meesters verliezen de controle. Wat gebeurt er als de weermeesters vertrekken? Niemand weet het zeker. Rivierbeddingen kunnen volgen.
