De Artemis 2-missie van NASA zal de verste afstand zijn die een mens van de aarde heeft afgelegd en het vorige record van Apollo 13 sinds 1970 overtreffen. De vierkoppige bemanning – bestaande uit NASA-astronauten Reid Wiseman, Victor Glover en Christina Koch, samen met de Canadese astronaut Jeremy Hansen – zal op 6 april een maximale afstand van 252.757 mijl (406.773 kilometer) van onze planeet bereiken.
De nieuwe afstand en hoe deze werd berekend
Het huidige record staat op 248.655 mijl (400.171 km), behaald tijdens de noodterugkeer van Apollo 13 nadat een explosie aan boord de missie in een overlevingsscenario dwong. De nieuwe afstandsschatting voor Artemis 2 is niet speculatief; het is gebaseerd op echte gegevens van de translunaire injectie (TLI) van de capsule – een zes minuten durende motor die Orion naar de maan stuwde.
Deze precisie is belangrijk omdat TLI het traject van de missie effectief vastlegt. Zoals NASA-functionarissen opmerkten, vormt deze verbranding ook het terugkeerpad naar de aarde, en functioneert bijna als een voorgeprogrammeerde deorbit-manoeuvre.
Waarom dit belangrijker is dan een record
Hoewel het breken van een record opmerkelijk is, is het primaire doel van Artemis 2 niet alleen afstand. Het is een cruciale testvlucht voor de Orion-capsule, ontworpen om te bewijzen dat hij in staat is mensen veilig van en naar de maan te vervoeren.
Deze missie is een opstapje naar ambitieuzere doelen, waaronder de eerste bemande maanlanding onder het Artemis-programma, gepland voor Artemis 4 eind 2028. In tegenstelling tot Apollo 13, die gedwongen werd om langs te vliegen, was Artemis 2 altijd bedoeld als een demonstratie van de capaciteiten van Orion, en niet als een landingspoging.
Een contrast met Apollo 13
De recordafstand van Apollo 13 is ontstaan uit een crisis. Het was de bedoeling dat de missie op de maan zou landen, maar een catastrofale storing in de zuurstoftank veranderde het in een wanhopige strijd om te overleven. De bemanning – Jim Lovell, Fred Haise en Jack Swigert – en de grondteams van Mission Control veranderden een ramp in een triomf van menselijk vernuft.
“De translunaire injectiebrandwond is het laatste grote motorafvuren van de missie. Het stuwt Orion op een pad richting de maan en zet hem op het vrije terugkeertraject dat de bemanning uiteindelijk terug naar de aarde zal brengen voor een landing.”
Artemis 2 daarentegen is een zorgvuldig geplande en uitgevoerde demonstratie. Het eert de erfenis van Apollo 13, maar doet dit met het voordeel van tientallen jaren technologische vooruitgang en een duidelijk missiedoel.
Deze missie vertegenwoordigt een nieuw hoofdstuk in de maanverkenning, waarbij wordt voortgebouwd op eerdere prestaties en tegelijkertijd de weg wordt geëffend voor een duurzame menselijke aanwezigheid buiten de aarde.
