додому Technologia i nauka Biografie naukowców Jak Sophus Otto Müller odkrył neolityczną kulturę toporów bojowych w Danii

Jak Sophus Otto Müller odkrył neolityczną kulturę toporów bojowych w Danii

0

Sophus Otto Müller nie tylko kopał; kopał czas. Urodzony w Kopenhadze 24 maja 1846 r. i zmarł tam prawie dziewięćdziesiąt lat później, 23 lutego 1934 r., stał się jedną z najbardziej wpływowych postaci archeologii skandynawskiej. Jego praca nie tylko katalogowała starożytne kamienie. Na nowo zdefiniowali nasze rozumienie epoki neolitu w Europie Północnej.

Otwarcie w środkowej Jutlandii

Przełom w twórczości Müllera nastąpił pod koniec XIX wieku. Pracując jako asystent, a następnie inspektor w Muzeum Starożytności Narodowych w Kopenhadze, swoją uwagę skierował na środkową Jutlandię. Znalazł coś bezprecedensowego: pojedyncze groby znajdujące się w kurhanach, czyli kurhany.

Był to pierwszy konkretny dowód na istnienie w Skandynawii późniejszych okresów środkowego neolitu.

Wykopaliska ujawniły wyraźną sekwencję chronologiczną. W grobach znajdowały się topory bojowe, topory krzemienne, paciorki bursztynowe, kielichy i miski o odpowiednich proporcjach. Artefakty te nie były przypadkowe. Wskazywały na istnienie określonej grupy kulturowej. Dziś naukowcy nazywają tę kulturę neolityczną kulturą toporów bojowych. Müller odkrył pierwsze przykłady tej kultury w Danii.

Nowy sposób kopania

Mueller nie tylko znalazł artefakty. Zmieniło to sposób, w jaki archeolodzy ich szukają. Opracował nowe metody wydobywania i konserwacji zabytków. Metody te pozwoliły na dokładniejsze i dokładniejsze wyodrębnienie danych historycznych.

Poparł także kontrowersyjną, ale wpływową teorię. Popierał zasadę, że cywilizacja śródziemnomorska miała wpływ na Europę Północną. Pomysł ten pomógł wypełnić lukę między starożytnością Europy Południowej a prehistorią Europy Północnej.

Przywództwo instytucjonalne i dziedzictwo

W 1892 roku Muzeum Narodowe w Kopenhadze utworzyło swoje zbiory duńskich zabytków prehistorycznych i etnograficznych. Müller został zastępcą dyrektora. Rola ta ugruntowała jego wpływ na tę dziedzinę nauki.

Jego prace pisane pozostają kluczowym źródłem wiedzy o duńskich starożytnościach. Do jego najważniejszych publikacji należą:

  • Vor oldtid (1897; „Nasza starożytność”)
  • Ordning af danmarks oldsager (1888–95; „System duńskich starożytności”), w 3 tomach
  • Oldtidens kunst i danmark (1918–33; „Starożytna sztuka Danii”), w 3 tomach

Teksty te usystematyzowały badanie duńskich artefaktów. Stanowiły ramy, na których mogli budować inni archeolodzy.

Dziedzictwo Muellera to nie tylko znalezione topory bojowe. Chodzi o ustrukturyzowane podejście, jakie przyjął do ich studiowania. Przekształcił rozbieżne ustalenia w spójną narrację o przeszłości. Pozostaje pytanie, czy przyszłe odkrycia kiedykolwiek dorównają zasadniczej zmianie, którą spowodowały. Prawdopodobnie nie. Ale jego metody wciąż odbijają się echem w tej dziedzinie nauki.

Exit mobile version