Het had het gouden tijdperk moeten zijn voor HBO’s House of the Dragon. Het eerste seizoen landde met een vleugje prestige, wat bewees dat je nog steeds een boekenreeks over incestueuze draken kunt maken en er wekelijks miljoenen mensen naar kunt laten kijken. Maar achter de fluwelen touwen van hoogwaardige kabeltelevisie begon de machine te malen. De zaken gingen zijwaarts. Snel.
De eerste scheur verscheen toen Miguel Sapochnik wegliep. Hij was niet alleen een regisseur; hij was een co-showrunner. Zijn vertrek was geen beleefd afscheid. Het was een ruzie met HBO-managers en Ryan Condal, de andere helft van het creatieve partnerschap. Meningsverschillen? Zeker. Maar wel het soort dat littekens achterlaat.
Toen kwam de echte kop. George R.R. Martin. De man die de wereld van Westeros heeft gebouwd. De auteur van het bronmateriaal. De mede-maker. Hij begon te praten. En hij zei geen aardige dingen.
Martin zinspeelde niet alleen op problemen. Hij noemde de creatieve richting. Hij wees op veranderingen in het plot. Hij somde personages op die werden afgesneden of buitenspel gezet, mensen die de sleutel vormden tot de overlevering die hij tientallen jaren aan het schrijven was. Zijn relatie met Condal was niet alleen cool. Het verslechterde. Aanzienlijk.
Wat betekent dit voor fans die wachten op seizoen twee? Je kijkt naar een show die zijn eigen makelij heeft overleefd. Het drama buiten het scherm maakt nu deel uit van de overlevering. En dat is rommelig.
