De hitte is hier niet alleen heet. Het is echt beangstigend.
Europa kookt. Links, rechts en in het midden breken records. De echte kicker is echter niet eens de zon overdag. Het zijn de nachten. Hogere minimumtemperaturen betekenen een hersteltijd van nul. Je kunt niet slapen. Je kunt niet afkoelen.
Er spookt één vraag door mijn hoofd.
Als het nu zo erg is, wat gebeurt er dan over dertig jaar?
De wiskunde is lelijk.
Tegen 2056 – over slechts dertig jaar – voorspelt het Britse Met Office dat we negen opeenvolgende dagen boven de 40°C kunnen zien. Op sommige plekken kan het 45°C worden. Is dit het ‘nieuwe normaal’? Vergeet normaal. Er zal er geen zijn. Er zijn alleen maar escalerende uitersten.
Het overleven van ergere hitte is technisch mogelijk. Maar alleen als uw infrastructuur daadwerkelijk werkt. Dat van Groot-Brittannië niet.
Terwijl ik dit typ, valt de airconditioning bij New Scientist uit. Het is piepende ademhaling. Het opgeven. Duizenden mensen hebben helemaal geen airco. Ze zitten gewoon in de oven. Ironie? Een grote conferentie over aanpassing aan de hitte, onderdeel van de London Climate Action Week, werd vanwege de hitte geannuleerd.
Klimaatwetenschappers schreeuwen de leegte in.
“Bereid je voor op hetere hitte, ergere droogte, overstromingen en stijgende zeeën.”
Ze krijgen een stukje media-aandacht als het asfalt smelt. Dan koelt het weer af. De nieuwscyclus draait om iets zachters. Er gebeurt niets.
Het is niet alleen mijn pessimisme. De Britse Climate Change Committee – het officiële adviesorgaan van de regering – heeft vorig jaar een bombshell-rapport uitgebracht.
“De voortgang van de aanpassing is te langzaam. Vastgelopen. Of gaat de verkeerde kant op.”
Iedereen gaat ervan uit dat dit ‘groene en aangename land’ groen en aangenaam blijft. Dat zal niet gebeuren. Met onze ogen op de grond gericht stormen we de catastrofe tegemoet.
De cijfers vertellen niet het hele verhaal
Dit is de reden waarom dit mij nog meer beangstigt.
De uitstoot stijgt nog steeds. De oorzaak wordt steeds erger. De versnelling ervan vertraagt misschien wel, maar we liggen op koers om de mondiale temperatuur tegen 2100 met 2,1°C tot 3,3°C (of meer) te laten stijgen.
Die gemiddelden? Bedrieglijk.
Water heeft thermische massa. Land warmt snel op. De gemiddelde landtemperatuur zal veel sterker stijgen dan deze door de oceaan verdunde statistieken suggereren.
Wij houden sowieso van extremen. Geen gemiddelden.
De voorspellingen voor extreem weer zijn al somber. De realiteit zou de modellen kunnen overtreffen. We zien hittegolven die heftiger zijn dan voorspeld. Waarom?
Klimaatmodellen missen mogelijk het gedrag van straalstromen in een opgewarmde wereld. Bovendien negeren ze vaak de daling van de luchtvervuiling die zonlicht tegenhoudt, wat ons vroeger schaduw gaf, hoe onbedoeld ook.
Dan zijn er de domino-effecten. Complexe systemen falen samen. Moeilijk te voorspellen? Ja. Onderschatten wij het? Waarschijnlijk.
Stel je voor dat er sprake is van massale sterftegebeurtenissen die jonge, gezonde mensen treffen. Dat ligt op tafel.
Voed dan de planeet. Beschaving is afhankelijk van voedsel. De opwarming van de aarde verwoest nu al gewassen. Prijzen pieken. De ontbossing verergert naarmate boeren in paniek meer land beplanten.
Combineer deze weerrampen en de economie stort in. Een onderzoek uit 2024 suggereerde dat dit de ergste financiële crash in de geschiedenis zou kunnen veroorzaken.
En dan heb ik het nog niet over de wildcards gehad.
De Amazone droogt uit. De Atlantische Meridionale Omkerende circulatie wordt stilgelegd. Ik sprak onlangs met een onderzoeker over de laatste keer dat de stroom afnam, 12.00 jaar geleden. Resultaat? Bloedhete zomers, gevolgd door koude winters die tientallen graden kelderen. Extreme seizoensinvloeden. Een nachtmerrie.
De wereld verandert snel. We moeten alles opnieuw inrichten. Huizen. Kantoren. Scholen. Treinen. Boerderijen. Tuinen.
Wij doen niets van dit alles.
Als de huidige hitte je niet bang heeft gemaakt, zou dat misschien wel moeten gebeuren.
