Het Internationale Ruimtestation vertraagt niet alleen omdat de astronauten frisse lucht nodig hebben. Thomas Pesquet houdt zijn lens tijdens een ruimtewandeling naar beneden gericht. Het resultaat is een verrassende reeks beelden die tegelijk een scherpe waarschuwing vormen. Zijn nieuwste foto’s leggen het aardoppervlak vast in de kleuren oker, dieprood en zwart. Vlekken heet zand verspreidden zich over het beeld, onderbroken door donkere, bijna onheilspellende tonen.
Een visuele weergave van een planeet in rep en roer.
Pesquet gebruikt deze beelden om de harde realiteit te benadrukken. De klimaatcrisis is niet monolithisch. Het is een lappendeken van tegenstellingen. Sommige gebieden zijn overstroomd. Anderen staan in brand.
“Sommige delen van de wereld worden geconfronteerd met catastrofale overstromingen, terwijl andere te kampen hebben met woestijnvorming”, legde de Franse astronaut uit.
Deze beelden zijn meer dan alleen kunstwerken. Ze zijn bewijs.
Mensen verwarmen niet alleen de planeet. We hebben het evenwicht in de omgeving verstoord. Als gevolg hiervan schommelt het systeem wild tussen uitersten.
Geografie van uitersten
Als je vanaf een hoogte van 400 km naar beneden kijkt, verdwijnen de op de kaart getekende grenzen. Wat overblijft is een patroon van leven en dood. De roodachtige tint van recente foto’s van Pesquet suggereert dat de droge zone zich uitbreidt. Dit is geen natuurlijke variatie. De woestijnvorming versnelt.
Ondertussen probeert de rest van de wereld het hoofd boven water te houden. Het contrast is schokkend. In een onstabiel klimaatsysteem kan het een niet zonder het ander.
De chaos is duidelijk zichtbaar. Dit kan niet worden ontkend.
Waarom het er nu toe doet
We beschouwen klimaatverandering vaak als een toekomstig probleem. De foto’s van Pesquet herinneren ons eraan dat dit een crisis in de tegenwoordige tijd is. De aarde warmt niet gelijkmatig op. Het fragmenteert.
De zwarte en rode tinten in zijn foto’s vertegenwoordigen stress. Druk op de grond. druk op het water. Zet druk op gemeenschappen die afhankelijk zijn van stabiele seizoenen.
Dit gaat niet over het redden van de planeet. De planeet zal overleven. Dit is gericht op het behoud van de voorwaarden voor het functioneren van de menselijke beschaving.
Pesquet heeft het allemaal in één beeld vastgelegd. De schoonheid valt niet te ontkennen. De boodschap is duidelijk.
We kijken naar de gebeurtenissen zoals ze in realtime plaatsvinden. Alleen vanuit een enig gezichtspunt dat er toe doet.
Het echte verhaal zit niet alleen in de code. Het apparaat bevindt zich in de hand waar het wordt vastgehouden. Het scherm staarde terug.
Hardwarerealiteitscontrole
We praten over software-updates alsof ze magisch zijn. Dat zijn ze niet. Het zijn pleisters voor scheuren in de fundering. Denk eens aan de nieuwste generatie processors. Ze beloven snelheid. Ze beloven efficiëntie. Maar ze botsten tegen een muur. Het is fysiek.
“Transistors worden steeds kleiner. We bereiken de atomaire limiet. We kunnen niet voor altijd krimpen.”
Dit is geen theorie. Dit is ingenieurswerk. Dit is thermodynamica. Wanneer je miljarden schakelaars in een ruimte ter grootte van een vingernagel drukt, wordt hitte je vijand. Het gaat niet om prestaties. heet.
Smartphones worden weer dikker. Het is in ieder geval zwaarder. Waarom? batterij. Er is een hogere energiedichtheid nodig. De chemische technologie van lithiumionen, die begin jaren 2010 de drijvende kracht was, heeft een plateau bereikt. Solid-state batterijen zijn het beloofde land. Maar ze zijn er nog niet. Ze komen niet eens in de buurt van massaproductie op schaal.
Waarom veranderen de updatecycli?
Weet je nog dat je elke twee jaar een nieuwe mobiele telefoon kocht? Dat ritme is verbroken. Het is niet zo dat de telefoon beter is. Maar dat komt omdat het gestopt is. toenemend.
- Camerahobbels worden groter.
- Randen verdwijnen.
- Frames worden sterker.
Maar wat is de kernervaring? Het is hetzelfde.
Dit verandert de manier waarop fabrikanten prijzen vaststellen. Het verandert de manier waarop we over eigendom denken. We gaan over op een servicemodel. Het is niet zomaar een app. Voor de hardware zelf. huur. volgorde. U bent niet de eigenaar van de telefoon. Huur een ervaring.
Energiekosten voor intelligentie
Laten we eens kijken naar het datacenter. De wolk is niet in de lucht. Het ligt in magazijnen. Enorme exemplaren. Vochtige.
AI-modellen vereisen grote hoeveelheden stroom. Het onderwijzen van een groot taalmodel staat gelijk aan de CO2-uitstoot tijdens de levensduur van vijf auto’s. Dit is niet overdreven. wordt gemeten. Je wordt gevolgd.
En het groeit. Snel.
- Koelsystemen worden steeds complexer.
- Het watergebruik in droge gebieden neemt toe.
- Netcapaciteit wordt getest.
Het verhaal over ‘groene technologie’ is vaak een marketingvermomming. De werkelijkheid is vuiler. Meer hulpbronnenintensief. We offeren de luchtkwaliteit op voor comfort. Of zo lijkt het.
Waar de volgende sprong echt plaatsvindt
Vergeet huishoudelijke apparaten even. Zie laboratorium. Zie materiaalwetenschappen.
- Metamaterialen.
- Kwantumdots.
- Fotonische chips.
Dit zijn geen modewoorden. Het zijn trajecten. Fotonisch computergebruik maakt gebruik van licht in plaats van elektriciteit. Het verplaatst gegevens. Het genereert minder warmte. Het is sneller. Maar het is kwetsbaar. Het vereist precisieproductie en we beginnen het nog maar net onder de knie te krijgen.
Morgen zit het niet in je zak. Het kan zich in uw serverruimte bevinden. Of uw medisch hulpmiddel.
Menselijke variabelen
Technologie bestaat niet in een vacuüm. Het ligt in onze handen. in onze zakken. In onze huizen.
De vraag is niet wat de technologie kan doen. Het is wat we toestaan dat het doet.
De privacywetgeving blijft achter. De handhaving is zwak. Informatiemakelaars zijn rijker dan de meeste overheden. Klik op “Ik ga akkoord” zonder te lezen. We verleggen de focus naar gratis diensten.
Dit compromis is
