Geef uw dieet niet langer de schuld van uw verouderingsproces.
Nou ja, niet helemaal. Maar de laatste gegevens van Sardinië suggereren dat er iets anders aan de hand is. Iets rustiger. Iets wat je niet kunt koken in een gietijzeren koekenpan.
Het is jouw persoonlijkheid.
Onderzoekers kijken opnieuw naar Sardinië. Je kent het waarschijnlijk als een van de ‘Blauwe Zones’. Plekken waar de klok langzamer lijkt te lopen en waar mensen daadwerkelijk de viering van de eeuwwisseling bereiken terwijl hun kleinkinderen intact zijn. Een team onder leiding van Maria Chiara Fastame van de Universiteit van Cagliari ging dieper in. Ze telden niet alleen stappen of calorieën. Ze keken naar de geest.
Specifiek. De manier waarop we terugveren. Hoe wij omgaan met een slechte dinsdag. Of we nu met de wereld omgaan of deze gewoon overleven.
Hun artikel, gepubliceerd in het International Journal of Applied Positive Psychology, stelt dat adaptieve persoonlijkheidskenmerken een buffer vormen. Een copinghulpmiddel. Het bevordert een actieve levensstijl, niet met geweld, maar van nature.
Het isoleren van dit spul is rommelig.
Genetica trekt aan één hendel. De omgeving trekt een ander. Dieet? Voeding? Het is een verward web. Daarom zijn de Blauwe Zones belangrijk. In het wild zijn het gecontroleerde variabelen. Hoge levensduur. Lagere ziekte. Het is een uitbijtercluster die de moeite waard is om naar te staren totdat het zinvol is.
Fastame en haar team kozen een stukje Sardinië.
Ze wilden de punten verbinden tussen persoonlijkheid en twee grote uitkomsten: psychologisch welzijn en HRQoL (gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven). Dat tweede acroniem is compact, dus laten we het uitpakken. Het meet of je je mentaal goed voelt en of je lichaam je ook daadwerkelijk dingen laat doen.
Uit eerdere onderzoeken bleek dat deze mensen optimistisch waren. Veerkrachtig. Vrolijk. Maar dat was een brede penseelvoering. Dit onderzoek was een microscoop.
Ze pakten 125 volwassenen.
Variërend van 71 tot 10 jaar oud? Nee, tot 101.
Vijfenvijftig leefden in de Blauwe Zone-bubbel. Zeventig kwamen van net buiten. Waarom ze mixen? Omdat de gemeenschappen buren zijn. De sociaal-economie is plat. Iedereen heeft toegang tot dezelfde door de staat gesponsorde gezondheidszorg. Geen verstorende variabelen zoals rijkdom of toegang tot medische zorg die de gegevens vertekenen.
De opzet was rigoureus.
Testen. Vragenlijsten. Interviews. Ze brachten levensstijlen, hobby’s en de Big Five persoonlijkheidskenmerken in kaart: openheid, consciëntieusheid, vriendelijkheid, neuroticisme en extraversie.
Hier is de kicker.
De bewoners van de Blauwe Zone scoorden niet hoger op de algemene gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven als ze als één enkele statistiek werden beschouwd. Verrassend? Misschien. Verwacht? Niet echt, want op een bijzondere plek wonen verhelpt niet alle pijn.
Maar er was één eigenschap die schreeuwde.
Openheid.
Deze mensen scoorden hier enorm hoog. Het gaat niet om openstaan voor nieuwe voedingsmiddelen (hoewel dat wel helpt). Het is cognitief. Intellectuele nieuwsgierigheid. De bereidheid om nieuwe ideeën aan te pakken. Een honger om dingen te proberen die je een beetje bang maken of je gewoon in de war brengen.
Mensen uit de Blauwe Zone hadden ook betere copingvaardigheden. Hogere emotionele competentie. Ze besteedden meer tijd aan het stimuleren van activiteiten, of dat nu het optillen van een steen was of het schrijven van poëzie.
Toen ze de datagroepen combineerden en naar patronen over de hele linie zochten, werden de lijnen duidelijker.
Hogere openheid? Beter psychologisch welzijn. Meer hobby’s.
Hogere consciëntieusheid? Betere levenstevredenheid. Sterkere coping-mechanismen.
Hoger neuroticisme? Slechtere kwaliteit van leven. Rechtstreekse afweging.
De onderzoekers zeggen niet dat je persoonlijkheid je onsterfelijk maakt. Het werkt niet als magie. Maar het bestuurt het schip.
Persoonlijkheid voegt misschien niet direct jaren toe, maar bepaalt wel hoe je ze beleeft.
Een nieuwsgierig mens zoekt naar nieuwe ervaringen. Ze blijven leren. Ze blijven sociaal. Ze pakken een hobby op. Ze blijven actief omdat ze willen zien wat zich achter de volgende heuvel bevindt. Het is geen discipline die hen dwingt om te sporten; het is de rente die hen vooruit trekt.
Het is het verschil tussen jezelf naar de sportschool slepen en een wandeling maken om naar vreemde vogels te kijken.
Natuurlijk. Neem het met zout.
De studie was klein. Observationeel. Correlatie is geen causaliteit. De onderzoekers geven toe dat ze niet weten wat er eerst was: het ei of de gewoonte. Verder onderzoek moet de richting van de invloed bewijzen.
Ander langlevenonderzoek wijst op intergenerationeel ouderschap. Of een sterk gevoel van doel hebben. De draden verbinden zich. Psychologie zit naast het bord eten en het ochtendjoggen. Het staat niet los van hen. Het is de lijm.
Dieet haalt de krantenkoppen. Oefening krijgt de infographics. Maar persoonlijkheid?
Dat blijft bij de rustige momenten. In de beslissing om een vraag te stellen. Om iets nieuws te proberen. Om de wereld om je heen niet te laten afsluiten alleen maar omdat de kalender dat zegt.
Dus. Wat ga je vandaag leren?
