We moeten over Bruce Willis praten.
Ik heb onlangs Armageddon opnieuw bekeken. Je kent de scène. Olieboormachines. Ruimte. Een asteroïde zo groot als Texas die op weg is naar een inslag. De film behandelt de rots als een bom die onschadelijk moet worden gemaakt.
Het is geen bom. Het is een hulpbron.
Terwijl ze Hollywood even vergeten, kijken wetenschappers met heel andere ogen naar diezelfde drijvende rotsen. Niet als bedreigingen die moeten worden opgeblazen, maar als pakhuizen met metaal en brandstof die wachten om te worden ontgrendeld. Specifiek voor Mars.
De logistieke valstrik
Mars is een moeilijke plek. Het bouwen van een kolonie daar is zeker een technisch wonder, maar de echte vijand is de logistiek. Het klinkt saai. Ik beloof je dat dit het verschil is tussen een tijdelijke onderzoekspost en een permanente menselijke beschaving.
Denk na over de basis. Een leefgebied heeft structuur nodig. Staal. Aluminium. Ijzer. Gereedschap breekt. Dingen verslijten. Als je op Mars een moersleutel nodig hebt, wacht je op dit moment zes tot negen maanden op een daling van het aanbod vanaf de aarde, afhankelijk van hoe de planeten op één lijn staan.
De kosten per ton? Tientallen miljoenen.
Je kunt geen samenleving runnen op die toeleveringsketen. Het is te duur, te langzaam en te kwetsbaar. Als je alles vanuit huis verzendt, zal de kolonie verhongeren voordat deze voor het eerst wordt opgebouwd.
De wiskunde werkt
Een team van EPFL in Zwitserland besloot de spreadsheet op te lossen.
Ze keken naar miljoenen asteroïden. Niet de gevaarlijke. De M-types. Reusachtige brokken nikkel en ijzer drijven in de leegte. Ze voerden computersimulaties uit om te zien of het delven ervan en het afleveren van de goederen naar Mars daadwerkelijk zou kunnen werken.
Het antwoord was ja. Met kanttekeningen.
Het geheim schuilt in brandstof. Standaardraketten vervoeren brandstof van de aarde. Voor rondreizen is dat inefficiënt. In plaats daarvan keken de onderzoekers naar koolstofhoudende asteroïden. Deze rotsen zijn rijk aan waterijs en koolstof.
Extraheer die materialen op de rots. Verander ze in raketbrandstof in de ruimte. Gebruik die brandstof voor de reis naar huis naar Mars.
Het creëert een gesloten lus.
De kolonie op Mars heeft bouwers nodig, ja, maar ze heeft ook een toeleveringsketen nodig die de missie niet failliet laat gaan.
De juiste stenen kiezen
Het onderzoek zei niet alleen ‘het is mogelijk’. Het identificeerde specifieke doelen.
De energie die nodig is om naar bepaalde asteroïden te reizen is laag. De massa extraheerbaar metaal is hoog. Wanneer je de brandstofproductie ter plaatse meetelt, wordt de missie haalbaar. Als je echter de verkeerde steen kiest, verbrand je meer brandstof dan het metaal waard is. Selectie is belangrijk.
Betekent dit dat we volgend jaar asteroïdetractoren hebben? Nee.
De technologie bestaat nog niet. Maar de natuurkunde wel. Het logistieke model houdt stand. Het bewijst dat het in stand houden van een leven op meerdere planeten 100% haalbaar is als we asteroïden niet meer als ruimteschroot beschouwen en ze als inventaris gaan behandelen.
Dus wie krijgt de eerste dienst? De ingenieurs zijn bezig met habitats. Misschien zijn het de logistieke experts die de aarde uiteindelijk klein zullen laten lijken. 🪐
