Jean-Paul Belmondo acteerde niet alleen. Hij belichaamde een specifiek soort charmante, rusteloze energie die een tijdperk van de Franse film definieerde. Geboren op 9 april 1933 in Neuilly-sur-Seine, nabij Parijs, groeide hij op omringd door de culturele hartslag van Frankrijk. Nadat hij in de stad had gestudeerd en zijn vak had aangescherpt bij provinciale toneelgezelschappen, belandde hij uiteindelijk in de filmindustrie. Zijn vroege rollen waren klein. Onbeduidend zelfs.
Toen kwam 1960.
Breathless van Jean-Luc Godard heeft alles veranderd. Belmondo speelde Michel, een kruimeldief met een sigaret permanent tussen zijn kaak geklemd en een volledige minachting voor autoriteit. Hij was niet conventioneel knap. Zowel critici als het publiek merkten zijn ietwat ruwe uiterlijk op, maar dat was precies waar het om ging. Hij werd de belangrijkste antiheld van de Franse New Wave-beweging.
Het antwoord was onmiddellijk. Internationale bekendheid volgde snel. In 1963 speelde hij al in 25 films. Dat is een ongelooflijke opbrengst voor slechts drie jaar. Hij was overal. Je had Seven Days…Seven Nights in 1960. Vervolgens Two Women in 1961. Gevolgd door Cartouche in 1962, waar hij een beroemde 18e-eeuwse Franse struikrover speelde.
“Hij was niet conventioneel knap. Hij was iets heel anders.”
Zijn carrière stopte niet bij het New Wave-tijdperk. Hij bleef tientallen jaren krachtige optredens leveren in veelgeprezen films. In 1965 speelde hij in Pierrot le Fou. Vervolgens Mississippi Mermaid in 1969. Deze films lieten zijn bereik zien. Hij was niet alleen de man in Breathless. Hij kon romantiek spelen. Hij kon drama spelen. Hij kon tragedie spelen.
In 1988 keerde hij terug naar de studio met Itinéraire d’un enfant gâté (Reisplan van een verwend kind ). De rol leverde hem een César Award op. Het was een belangrijke erkenning van zijn thuisindustrie. Later, in 1995, verscheen hij in Les Misérables. Deze rollen bewezen dat hij relevant bleef lang nadat de New Wave in de geschiedenis was verdwenen.
Toen, in 2001, werd het scherm donker. Belmondo kreeg een beroerte. Het was een schokkende klap voor de fans die hem gedurende bijna vier decennia van consistent werk hadden zien evolueren. Hij keerde al jaren niet meer op het scherm terug. De industrie vroeg zich af of hij ooit nog iets zou doen.
Dat deed hij.
In 2008 speelde hij in Un Homme et son chien (Een man en zijn hond ). Het was een rustige terugkeer. Een bewijs van zijn blijvende aanwezigheid in de cinema. Belmondo stierf op 6 september 2021 in Parijs. Zijn nalatenschap blijft echter luid aanwezig in elk frame van Breathless en elke volgende rol.
