Vergeet wat het handboek u vertelt.
De huidige richtlijnen zijn prettig. Ze zijn vriendelijk, zelfs aanspreekbaar. Honderdvijftig minuten per week? Jij kunt dat regelen. Een stevige wandeling. Een rondje op de fiets.
Maar nieuwe gegevens zeggen dat deze hoeveelheid nauwelijks aan de oppervlakte komt.
Als je echte, substantiële bescherming tegen hartaanvallen en beroertes wilt, moet de naald bewegen. Veel.
Wetenschappers hebben ontdekt dat er voor een substantiële risicoreductie tussen de 560 minuten nodig is, wat 30% lager is dan de bovengrens van het nieuwe streefbereik van 610 minuten per week.
Dat is drie tot vier keer het huidige advies.
De meesten van ons zijn er niet in de buurt. Slechts 12 procent van de deelnemers aan de studie haalde deze cijfers. De rest? Ze hielden zich aan de richtlijnen. Ze zagen een bescheiden voordeel. Acht procent. Misschien negen procent. Beter dan niets. Maar niet genoeg om het spel te veranderen.
De VO2 Max-factor
Hier is de vangst. Fitness is belangrijk.
Specifiek cardiorespiratoire conditie. Wetenschappers noemen het VO2 max. Het meet hoeveel zuurstof uw lichaam kan trekken en gebruiken tijdens intensieve inspanning. Het is een ruwe maar krachtige maatstaf voor hoe goed uw hart en longen met elkaar praten.
De studie kwam uit het British Journal of Sports Medicine. Het team analyseerde 17.086 mensen van de Britse Biobank. Ze waren meestal wit. Meestal ouder. Gemiddelde leeftijd 57.
Deze mensen droegen een week lang polstrackers. Ze reden fietsen op machines. De onderzoekers keken naar roken. Alcohol. BMI. Bloeddruk. Alles.
Gedurende bijna acht jaar deden zich 1.233 cardiale gebeurtenissen voor. Atriale fibrillatie. Hartfalen. Slagen. De gebruikelijke grimmige parade.
De fitnessbelasting
Je zou kunnen denken dat fitte mensen minder werk nodig hebben om veilig te blijven.
Eigenlijk is het het tegenovergestelde.
Hoe minder fit u bent, hoe meer u moet bewegen. Om dezelfde daling van het cardiovasculaire risico te krijgen, moesten mensen met een lagere conditie ongeveer 30 tot 50 minuten meer per week sporten dan hun fittere leeftijdsgenoten.
Stel je voor dat je 370 minuten nodig hebt om het risico met 20% te verlagen. Vergelijk dat eens met 340 minuten voor iemand die al marathons loopt.
Het is een steile heuvel voor gedeconditioneerde mensen. Het citaat uit de krant komt zwaar aan. “Deze bevinding benadrukt de enorme uitdaging waarmee gedeconditioneerd wordt geconfronteerd.”
Het is bijna wreed. De mensen die beweging het meest nodig hebben, zijn degenen voor wie sporten als het zwaarste werk ter wereld voelt.
Persoonlijke doelen of gewoon meer werk?
De onderzoekers geven de gaten in het onderzoek toe. Het is observationeel. Correlatie is geen causaliteit. De steekproef was niet volkomen willekeurig. Ze schatten de conditie in plaats van deze rechtstreeks te meten met gasmaskers op een loopband.
Toch is de richting duidelijk.
De 150 minuten-richtlijn? Bewaar het. Het is een goede vloer. Een basisveiligheidsnet.
Maar voor degenen die verder willen gaan? Het plafond is veel hoger dan we dachten.
Misschien zullen toekomstige richtlijnen niet one-size-fits-all zijn. Misschien kijken ze naar uw VO2 max en geven ze u een aangepaste dosis. Dat voelt wetenschappelijk. Schoon.
Of misschien betekent het gewoon dat de meesten van ons al heel lang op ‘genoeg’ zitten.
Bespaart 150 minuten jou? Misschien een beetje.
Maar om jezelf echt te wapenen tegen een hartaanval? Je zult veel sneller moeten rennen dan in de brochure staat.
Of veel meer wandelen.
