Drie dagen. Dat was het.
Eerst kregen de Chinezen hun oplossing, daarna de Japanners. Twee ruimtevaartuigen, twee verschillende rotsen, bijna gelijktijdig. Het voelt minder als concurrentie en meer als een gesynchroniseerde poging om eindelijk de code op deze eeuwenoude ruimterotsen te kraken.
De close calls
Op 2 juli stuurde de China National Space Administration (CNSA) Tianwen-2 richting Kamo’oalewa. Dit ding is ongeveer 300 meter breed. Mensen noemen het soms een ‘quasi-maan’ van de aarde. Het draait niet echt om ons heen, maar deelt ons pad rond de zon. Oscillerend hemellichaam. Dat is wat de naam betekent in het Hawaïaans. Passend, misschien. Of ironisch.
Slechts drie dagen later, op 5 juli, vloog JAXA’s Hayabusa2 langs Torifune. Veel groter: 450 meter breed. In de vorm van een pinda. Het kostte hen ongeveer 400 dagen om daar te komen voor Tianwen-2. Ongeveer 26 miljoen mijl verwijderd bij de dichtstbijzijnde nadering. Voor Hayabusa2 was het een uitgebreide missie. Ze hebben dit eerder gedaan, terug met Ryugu. Dat was 2020. Torifune was veel sneller. 3 mijl per seconde. Ingenieurs moesten van tactiek wisselen en radiotracking combineren met beelden om er niet voorbij te vliegen.
Geen van deze dingen zal de aarde binnenkort treffen. Maak je daar geen zorgen over.
Naast de intense wetenschappelijke belangstelling helpt dit ons bij het plannen van bescherming tegen grotere schurkenstaten.
Maar ze herinneren ons eraan hoe kwetsbaar dit systeem werkelijk is. Dit zijn overblijfselen van het begin van het zonnestelsel, 4,6 miljard jaar geleden. Ze zijn niet tot planeten ingestort. Geen zwaartekracht sterk genoeg. Dus zitten ze daar. Met geheimen vanaf het begin der tijden.
Waarom moeite doen?
Waarom miljarden uitgeven om langs zandstenen te vliegen?
Een deel ervan is nieuwsgierigheid. Wie wil de bouwstenen van het universum niet van dichtbij zien? Kamo’oalewa zou wel eens een stukje van de maan kunnen zijn dat lang geleden is weggeblazen. Als China een monsterverzameling uitvoert – wat ze van plan zijn te proberen na maandenlang onderzoek te hebben gedaan – zijn ze pas het derde land dat dit doet. Na Japan. Na de VS.
Het andere deel is praktisch. Dale Skran van de National Space Society zegt het duidelijk: het gebruik van deze hulpbronnen zou mensen kunnen helpen zich buiten de aarde te vestigen. Bronnen. Water, mineralen, spullen die we misschien nodig hebben als we niet langer gebonden zijn aan de aarde.
Hayabusa2 heeft al monsters van Ryugu teruggestuurd. Het zit er nu weer op. De European Space Agency stuurde felicitaties naar X, vooral om hun eigen Hera-missie naar Dimorphos te hype. Weet je, het maantje waar NASA in 2028 op botste voor schietoefeningen? Nou ja, 2022 eigenlijk. Doeloefeningen klinken leuk. Asteroïde-afbuiging lijkt noodzakelijk.
Torifune dankt zijn naam aan een mythologische Japanse bootgod. Kamo’oalewa wiebelt samen met de aarde rond de zon.
De foto’s kwamen scherp uit.
We worden steeds beter in het vinden van deze dingen. Door ze te slaan, aan te raken, of stukjes mee naar huis te nemen.
Wat er daarna gebeurt, hangt af van hoe graag we willen kijken.
De asteroïden gaan nergens heen.
