De logica van de tv-première in het najaar zit ingebakken in het culturele DNA van de Amerikaanse omroep. Het voelt als een vast onderdeel van de kalender. Je verwacht dat het nieuwe seizoen in september begint. Je verwacht het nieuwste prestigedrama te beleven terwijl de bladeren omslaan. Maar dat ritme heeft vrijwel niets te maken met kijkgedrag of moderne marketingstrategieën. Het begon met iets veel alledaagsers. Het ging over airconditioning. Met name het gebrek daaraan.
De première van Radio Roots of Fall
CBS en NBC zijn niet begonnen als televisiegiganten. Ze begonnen als radionetwerken in de jaren twintig en dertig. Hun hoofdkwartier bevond zich precies in New York City. Die stad produceerde het grootste deel van de radioprogramma’s van het land vanuit die hubs. New Yorkers kennen de zomerse hitte. Het is onderdrukkend. Voordat moderne airconditioning standaard werd in kantoren en studio’s, was de oplossing eenvoudig. Ga de stad uit.
De productie zou in het late voorjaar worden stopgezet. Het personeel vluchtte naar bungalows op Cape Cod of trok zich terug in de Catskills. Daar wachtten ze de zinderende maanden af. Het was een praktische noodzaak om te overleven, geen planningsvoorkeur.
De naoorlogse tv-boom
Televisie kwam na de Tweede Wereldoorlog. Commerciële uitzendingen en de productie van apparatuur waren tijdens de oorlog stopgezet. Er werkten maar heel weinig mensen in het medium terwijl het conflict woedde. Toen kwam de naoorlogse economische bloei. Aan het eind van de jaren veertig nam de rijkdom van de middenklasse toe. Televisietoestellen werden betaalbaar. De vraag naar programmeren schoot omhoog.
Networks zag een goudmijn. Ze wisten niet wat het publiek wilde zien. Dus deden ze het gemakkelijkste. Ze tekenden bestaande radioberoemdheden voor televisiecontracten. Shows als The Adventures of Ozzie and Harriet en The Red Skelton Show zijn uit deze cross-over ontstaan. Deze sterren waren gewend aan hun zomervakantie. Ze namen hun vakantie. Netwerken hielden de pauze. De productie stopte na mei. Nieuwe shows gingen in première in september toen iedereen terugkeerde van de kust.
Naar het westen verhuizen, traditie behouden
Uiteindelijk verhuisde de televisieproductie naar Californië. Het klimaat daar vereiste niet dezelfde enorme uittocht voor hitteverlichting. Toch bleef de traditie van herfstpremières bestaan. Het werkte goed voor de sector. Dat doet het nog steeds.
In de zomer daalt het aantal kijkers. Mensen vakantie. Ze gaan naar het strand. Ze kijken films. Het lanceren van nieuwe shows in de herfst zorgt voor een buzz. Het creëert een duidelijk moment om af te stemmen. Het geeft het publiek een reden om terug te komen.
De reclamecyclus
Er is ook een financiële driver. Netwerken verkopen advertenties cyclisch. Het schema voor het komende seizoen wordt onthuld wanneer het vorige eindigt. Adverteerders kopen slots maanden van tevoren. Dit systeem werd in de jaren zestig versterkt.
Sommigen beweren dat dit model achterhaald is. Ze willen realtime gegevens en flexibel inkopen. De industrie experimenteert al met lente- en zomerreleases. Streamingdiensten hebben de kalender volledig verstoord. Ze laten volledige seizoenen vallen wanneer ze maar willen.
Maar de herfst heeft nog steeds een plaats. Het is een overblijfsel van radiobestuurders die de hitte van New York ontvluchten. Het is een gewoonte die we niet kunnen afschudden. Of het net zo lang zal duren als het radiotijdperk, valt nog te bezien. Voorlopig wachten we. We kijken naar de zomerherhalingen. Wij wachten op september.
