Microbiologie is niet alleen de studie van ziektekiemen. Het is het wetenschappelijk onderzoek van micro-organismen: een chaotische, diverse groep eenvoudige levensvormen, waaronder protozoa, algen, schimmels, bacteriën en virussen. Het veld graaft in hun structuur. Het brengt hun functie in kaart. Het classificeert ze. En het zoekt uit hoe ze hun activiteiten kunnen controleren of benutten.
De fundamenten werden gelegd in de latere 19e eeuw. Louis Pasteur en Robert Koch deden toen het zware werk. Zij hebben de basislijn vastgesteld. Sinds die begindagen is het landschap dramatisch veranderd. Er zijn veel ziekteverwekkende micro-organismen geïdentificeerd. Er zijn middelen ontwikkeld om de schadelijke effecten ervan te beheersen. We zien ze niet langer alleen maar vernietigen; wij houden ze tegen.
Maar het verhaal eindigt niet met ziekte.
Er zit een enorme kant aan deze wetenschap. Het gaat om het kanaliseren van microbiële activiteiten ten behoeve van de geneeskunde, de industrie en de landbouw. Denk aan schimmels. Ze produceren antibiotica. Penicilline is het bekendste voorbeeld. Zonder deze specifieke interactie tussen schimmel en chemie ziet de moderne geneeskunde er heel anders uit.
De reikwijdte reikt verder. Het raakt aan de bacteriologie. Het mondt uit in genetische manipulatie. Het kleine drijft het grote.
